Keyfimin Kâhyası

bu ara yemek yapmak cok zor gelio. doru kelime zor diil aslinda. yapicak bisi bulamiorum. hergun yeni bisi dusunmek ve esimin de sevdii seylerden olmasini saglamak baya zor oluo. kis sebzeleri cok sikici. cesit az. canim onlari yapmak istemio. makette pazarda patlican biber kabak falan da var ama onlari da almak istemiorum. gecen esim kahvaltida salatalik yemek istediini israrla soleyince 2-3 tane salatalik aldim. goruntu var tat yok… komsumuzda cilek varsi keza o da ole…

lezzetli, icinde kiyma kullanmicaim(esim kiyma sevmio) bikac kis tarifi istiorum. lahana olmasin. baska bi ozel tercih yok. bugun disari cikalim yemege en iisi :) seans ucretlerimi yemek yapmak istemediim zamanlar icin sakliorum resmen :))

birine hadi gel seni umreye götürelim deseler, karşılıında sadece kafilenin sağlık kontrollerini üstlen deseler ve o kişi bunu kabul etmezse bilin ki o kişi benim kocamdır…

hayatla ilgili pek bi dusunur oldum son zamanlarda. ertelemelerle geciktirmemeler arasinda gidip geliorum. gunluk hayatim rutine binmis olsa da yine bundan memnunum. esas mesele buyuk kararlarda.

bugun komsumuzun kizi Elif Bera bizdeydi. ‘Busra abla kac yasindasin?’ die sorunca uzun zamandir bunu bu sekilde idrak etmediimi farkettim; 25… o kadar gostermiorum ve o kadar da hissetmiorum ama gordun mu 25 oldum. yapmak istediklerim cok ve birbirine engel olan seyler. mardindeyim ve burdan bi yere gidemiorum mesela. master yapmak istiorum ama o da buralarda mumkun diil.. donmek icin baski da yapamiorum cunku cok saglam karsi tezlerle gelio esim :) bi yandan kedilere bakana kadar kendi cocuguna baksan ya sitemleriyle beraber yasiorum. ustune her gordugumuz guzel, akilli ve sirin cocukla bu sitemler katlanio.

kisacasi ben elim kolum bagli oturuorum ama kafamda bi suru sey… bi taraftan da her seyi simdi hemen mi yapmak gerekio die dusunuorum. master mesela simdi olmasa n’olur? cevabini biliorum; buyuk pismanlik… coluk cocuk oldu mu is artio, kafa yogunluu artio… dicem ki kafan sakinken bitiriverseydin su isi de simdi bi isin kalmasaydi dersmis sinavmis.. mantikli olmak lazim. yas ilerledikce cok seye kosturmak zor gelio adama ki ben simdiden rahatimi bozmak istemiorum. egitimmis mastermis simdi yapmazsam bi daha cok gozumde buyur.

annemin bi arkadasi demisti vaktiyle.’acele ettik biz hep, okul bitti evlendik, hemen ustune cocuklar dogdu. ama bi yanda hep kariyer fikri de vardi ama biz bunlarla oyalanirken basta kariyerini getirenler alip baslarini gittiler’ bu hatayi yapmak da istemiorum acikcasi. vakit kaybediorum. saatler aleyhimize islio. kosmaya gerek yok ama geride de kalmamak lazim.

keske bizim planladiimiz gibi gitse bazi seyler de. burda yicek ekmeimiz bitse artik, istanbuldaki firinlara terfi etsek mesela. gonlumuze gore guzelbi ev bulsak ve hatta onu almak icin odemelere baslasak. kocam guzel, garantili ve uygun mesaili bi is bulsa, evimiz guzelce kurulsa, yeni mobilyalar, guzel ceyizler serilse, ben mastera baslasam, misafirler agirlasam evimde, canimiz sikilinca nereye gidiceimize karar veremeyerek aksami bitirsek, birer komodinimiz ve ustunde gece lambalarimiz olsa, annelerim babalarim ‘ah!’ dediklerinde yanlarinda olabilsek, kocaman sofralarda muhabbetle artsak, eksilmesek, sadece mutluluktan ve turk filmlerinden yasarsa gozlerimiz, gelsek artik oralara, bitse bu gunler… keske…

yeni bi şarkı keşfettim geçenlerde. özellikle evde yalnızken yükses sesle dinliorum. sölemiorum. kapatıp gözlerimi, soğuk bi kış günü giyinip arabaya binip sahilyoluna çıktıımı ve bostancıya gittiimi hayal ediorum. ara sokaklarda park yeri arıorum. zar zor minik bi yere sıkıştırıveriorum arabayı. az zaman var. yetişmem lazım denizotobüsüne. gerçi farketmez derse geç de kalabilirim. ruh hali aynı; acıyor. o zaman başka şeylerden acıyordu, şimdi başka… ama değişmio acıyor… özlüorum çok. her şeyi…