Keyfimin Kâhyası

Firat Tanis- Yani -Akustikhane

eşim şimdi uykunun hafif kanatlarında uçmaya başladı. ben de dedim herkes yazıo kafasına göre bloglara, benim neyim eksik?! aldım bi adres. çok düşünmedim. hatta şöle tumturaklı bişiler olsun bu blogda demedim. aklıma geleni yazmaya başlayabilmek için de keyfimin kahyası koydum adını. sonra baktım hayatkahvesini ziyan ediorum vazgeçtim yeni blogdan buraya döndüm. ama bambaşka bi tavırla.

evde bu uyku havası hakimken benim canım ne ister? önce güzel, hafif esintili, ılık bi hava ister. sonra o havada muhabbete dost ister. bazen her şeyiyle tamam olmuş bi ev ister. bazen de alıp başını gezmek ister. ben anca bikaç blog gezebildim ablamın takipçilerinden. çok güzel fotoğrafları vardı bi tanesinin. peritozu flndı sanırım adı. hatırlamıorum tam. sanırım gezdiği yerlerin hepsi almanyadandı. cahilim bilmiorum. ama bi tanesine özellikle bayıldım. tam en sevdiim gibi bi yer. heidelberg olması lazım şehrin adı. orayı görünce burayı daha bi sevmedim. ben sarıyı zaten pek sevmem. burda sarıdan kahverengine her ton var. taş her yer. bilenler dicek ki ova süper ama nie öle diosun. diil işte, evimden görünmüo ki. kalkıp tek başıma nerden bulucam da seyredicem ovayı. ayrıca beni öle uçsuz bucaksız düzlükler ii etmio. böle koskocaman yemyeşil ağaçlar isterim ben. bi de kuşlar. mümkünse bi çeşit de su olmalı. nehir, göl, deniz farketmez.

neyse karşılaştırmamak lazım. daha uzun bi süre bu sarıyla başbaşayım ne de olsa. ama keyfimin kahyası mısınız canım severim de sevmem de!..

esasında pek bi methediolar şurası şöle güzel, burdan manzara bi başka falan die ama zevk meselesi benim ilgim başka türlüsüne biraz. buraları soruo herkes. cevabım yok. neden mi? çünkü gezmedim. açık söliim canım gezmek falan da istemio. turist diilim ya burda gezesim yok. hani öle bunalımda falan diilim yanlış anlaşılmasın. çok ilgi çekici gelmio. dedim ya ben daha yeşillik severim belki ondan.  burda napiim ki gezip. taş işçiliine lafım yok. güzel yapmışlar da zenginin malı züürdün çenesini yorar misali insanların evlerine bakıp bakıp geri dönmek sanırım pek cezbetmio.

sükunet istiorum. istanbul ondan güzel. yeşil var mavi var sükunet var martılar var. aradıında hepsini bulabiliosun. burası deişik. ama idare edebilirim. yapmak istediim ama bu zamana kadar fırsat bulamadıım bazı şeyleri denicem burda. ama sanmayın ki elime harita alıp da sokak sokak keşfe falan çıkıcam. bildiin dikiş nakış işleri yapmayı planlıorum. dikiş makinesi aldık ‘efendim’ saolsun. bu hafta eve gelio inşallah. elimde kumaşlar var. iğnesi ipliği makası vs tamamlayınca işlere başlicam. bu arada tabi model falan da bakmak lazım.  beğendiklerimi de burada arşivlemeyi düşünüyorum.

portakalağacının müdavimiyim zaten. ya yepyeni yemekler deniyorum ya ilham alıyorum veya malzemelerimin eksiklerini tamamlıorum ordan. her türlü işime yarıo yani.

herkes bi yerde… ben burda… keyfim nerde? KÂHYAAA!!!… ikisi de kaçmış…

Yaklaşık 10 gündür Sarışehir’deyim. Şehre dair söyleyebileceğim pek bir şey yok henüz. Tek başıma dışarı çıkmaktan sakınıyorum. Bir şey olacağından değil de, işte istemiyor canım…

İki parça eşyayı düzende tutmaya çalışıyorum günlerdir. Üzerlerindeki sapsarı tozu atamadım gitti. Yalnız olmayınca işler bitmiyor, tek başıma kalınca canım sıkıldığı için yapmak istemiyorum.

Her şey bir yana, korktuğum kadar zor olmadı hiçbir şey. Yemek yapabiliyorum (epey övgü topladım laf aramızda), temizlik için bir profesyonel kuvvet bekliyorum (ulaşamadığım yerler var), ütüler de eriyor yavaş yavaş, çamaşır makinemizin ne zaman su akıtacağını bile biliyorum artık ona göre davranıyorum. bir tek özlediklerim var çare bulamadığım. onu da düşünmemeye çalışıyorum.

Mutfağımın camından dışarı bakıyorum. Bir tepenin dik yamacının kenarında sayılırız. İlerde bir inşaat var, Onun arkasında da sıra sıra tepeler görünüyor. hepsi sarı, üzerlerinde ufak tefek çalılar falan. neyse uzattım lafı. Şehrin gün batımını en güzel gören evlerinden biri herhalde bizimkidir. bu akşam inşallah bir gün batımı fotoğrafı da ekleyeceğim.

Selam ile…